Psychoterapię indywidualną prowadzimy w szczególności dla osób cierpiących z powodu:

• Kryzysu wywołanego
  stratą najbliższych z powodu śmierci ,rozwodu; przeżyciem traumatycznej
  sytuacji typu wypadek , pożar, likwidacja stanowiska pracy, choroba.
• Konfliktów z najbliższymi: rodzicami, mężem, rodzeństwem,
  dziećmi. (Długotrwałe konflikty powodują znaczne upośledzenie prawidłowego
  funkcjonowania w życiu codziennym i często skutkują pojawianiem się zaburzeń
  nerwicowych.)
• Zaburzeń nerwicowych Przewlekłe złe samopoczucie, obniżenie nastroju,
  poczucie zmęczenia przy wstawaniu rano, trudności z zasypianiem lub bezsenność,
  niechęć do życia , myśli samobójcze lub pragnienie śmierci, drażliwość i wybuchowość,
  odreagowywanie na dzieciach , współmałżonku to sygnały mówiące o konieczności
  zasięgnięcia porady. Podobnie gdy dopada lęk paraliżujący przed poodejmowaniem
  działań życia codziennego takich jak zakupy , wyjazd do pracy czy na delegację,
  czy też gdy boimy się podjęcia ról społecznych takich jak małżeństwo , macierzyństwo,
  ojcostwo. Uwaga: osoby które utraciły kontakt z otoczeniem, lub są bezpośrednio
  po dokonaniu próby samobójczej powinny być bez zwłocznie konsultowane z lekarzem
  psychiatrą.
• Zaburzeń psychosomatycznych takich jak poczucie “kluski w gardle”, ciągłej
  tendencji do płaczu, przewlekłej bolesności pasa barkowego, zaburzeń gastrycznych
  co do których lekarz stwierdza podłoże psychogenne. Trudności z zajściem w
  ciążę lub utrzymaniem ciąży. Nie sposób wyliczyć wszystkich objawów tej grupy,
  należy stosować się do zasady, że najpierw lekarz ocenia przyczynę i warto
  go zapytać czy psychoterapia będzie pomocna w leczeniu danego schorzenia.
• Zaburzenia poczucia wartości przejawiającego się niską samooceną, niepewnością,
  lękiem, ” kuleniem się w sobie” i wycofaniem w kontaktach społecznych. Osoby
  o niskim poczuciu własnej wartości są skłonne do tego aby fałszywie, często
  na własną niekorzyść interpretować wypowiedzi i sposoby zachowania się drugiej
  osoby, co powoduje dużą trudność w nawiązywaniu relacji z ludźmi. Częste porównywanie
  się do innych, nieustanne poszukiwanie akceptacji i uwagi ze strony innych
  osób oraz pozostawanie zależnym od ich zdania, są najczęściej spotykanymi objawami
  niskiego poczucia własnej wartości. Poczucie własnej wartości jest bazą budowania
  odpowiedniej pozycji życiowej i obrazu samego siebie, ma istotny wpływ na podejmowane
  działania, jak i również odpowiednią motywację do nauki i pracy.
• Zaburzenia jedzenia (anoreksja, bulimia). Zaburzenia odżywiania związane
  są z potrzebą i funkcją przyjmowania pokarmów, a w ich powstaniu istotne
  znaczenie ma sfera przeżyć emocjonalnych, sytuacja rodzinna chorych i uwarunkowania
  kulturowe.
• Anorexia nervosa (AN) charakteryzuje się nadmiernym, zagrażającym
  życiu wychudzeniem wynikającym z silnego lęku przed przytyciem i świadomych
  działań prowadzących do redukowania wagi ciała. W obrazie klinicznym AN
  współistnieją
  objawy somatyczne, psychiczne i zaburzone zachowania. Cechy charakterystyczne
  to: zaburzony obraz ciała, tendencja do przeceniania swej wagi i wymiarów
  oraz brak poczucia choroby, ograniczenie pokarmów ilościowe, jakościowe
  względnie całkowita odmowa jedzenia, dążenie do szczupłości za wszelką cenę,
  zawężenie
  myślenia i zachowań do spraw związanych z jedzeniem i wagą ciała. Mogą
  występować zachowania, które dodatkowo prowadzą do spadku wagi i umożliwiają
  jej kontrolę,
  tj. wymioty, nadużywanie leków mogących zmniejszyć wagę. W następstwie
  dochodzi do znacznego spadku wagi aż do wyniszczenia oraz zaburzeń funkcji
  cielesnych
  w przypadku nasilonego przebiegu choroby.
  W AN częste są też objawy nerwicowe( depresyjne, natręctwa, lękowe wyobrażenia
  związane z seksualnością). Dla powstania zaburzeń mają znaczenie : czynniki
  społeczno – kulturowe, wyjątkowo silny kryzys tożsamości i autonomi w okresie
  pokwitania, nieuświadomiony lęk przed przyjęciem roli dorosłego, partnera
  seksualnego, żony, matki a także czynniki biologiczne tj. zaburzenia metaboliczne,
  zaburzenia hormonalne. AN występuje najczęściej u dziewcząt w okresie pokwitania
  oraz u młodych kobiet.
• Bulimia Nervosa (BN). Cechuje się nawracającymi
  epizodami popędowego, impulsywnego zaspakajania głodu. W obrazie klinicznym
  podobnie
  jak w AN, u podstaw leży zaburzony stosunek do własnej wagi, skoncentrowanie
  się na sprawach związanych z pokarmami i odżywianiem. Cechy charakterystyczne
  zespołu są jednak nieco inne. Występują powtarzające się napady głodu prowadzące
  do niepowstrzymanego jedzenia łatwo dostępnych pokarmów w krótkim okresie
  czasu. Napady wyzwalane są przez uczucie lęku, napięcia, rozdrażnienia
  i samotności. Objawom towarzyszy lęk przed utratą kontroli nad jedzeniem,
  silne poczucie
  nienormalności i chorobliwości zachowań, ukrywanie ich przed otoczeniem,
  niska samoocena poczucie winy i wstydu. W BN zawsze ujawniane są skargi nerwicowe,
  zwłaszcza na obniżony nastrój i poczucie winy za brak samokontroli, częste
  są myśli i próby samobójcze, zdarzają się impulsywne samookaleczenia. Zahamowania
  seksualne są znacznie mniejsze niż w AN i może ich nie być w cale. Przebieg,
  podobnie jak w AN, jest najczęściej przewlekły. Na przemian mogą występować
  okresy bulimii, głodzenia się, stosowania diet i normalnego odżywiania
  się.
• Adaptacji chorych oraz ich rodzin do choroby nowotworowej.
  Sytuacja pacjenta onkologicznego jest sytuacją dużego stresu psychicznego,
  przy czym nasilenie
  stresu bywa różne w zależności od etapu choroby. Przewlekła choroba jest
  zakłóceniem dotychczasowego dobrostanu, poczucia szczęścia, naturalnego
  stanu ładu jakim jest zdrowie. Adaptacja do choroby ma na celu poradzenie
  sobie
  zarówno z samą chorobą, jej problemami oraz leczeniem jak i również ze
  zmianami życia jakie wywołała. Choroba nowotworowa jest chorobą strat wynikających
  z samego bólu jak i problemów, które pojawiają się w jej przebiegu. Przeważnie
  wejście w terminalny okres odbywa się stopniowo, chory słabnie, nie ma
  siły
  zgłosić się na umówioną wizytę w przychodni, nasilają się dolegliwości,
  które początkowo traktowane były jako przejściowe. Uświadomienie sobie
  przez pacjenta
  nieodwracalności tego procesu następuje powoli, czasem dopiero na kilka
  dni przed śmiercią. Innym razem nieświadomość własnego stanu utrzymuje
  się do
  końca.
  W miarę trwania procesu chorobowego następuje utrata sił fizycznych i dobrego
  samopoczucia, co wywołuje z reguły przykre reakcje psychiczne, pogarszając
  w większym stopniu jakość życia chorych. W sferze emocji ludzi chorych
  obserwujemy pewne powtarzające się zmiany, które mają również znaczenie
  adaptacyjne, tj.
  zaprzeczanie, gniew, bunt, targowanie się, depresję, akceptację. Rodzina
  niczym w lustrze przeżywa podobne etapy. Pojawiają się bariery komunikacyjne,
  tzw.
  ” zmowa milczenia” i wynikające z tego zaburzenia nastroju u poszczególnych
  członków rodziny. Istotnym problemem jest również zmiana obrazu ciała chorego
  spowodowana zmianami fizycznymi. W związku z tym czuje się on niepełnowartościowy,
  często pojawiają się problemy natury seksualnej. Pomoc psychoterapeutyczna
  obejmująca zarówno pacjenta jak i jego cierpiącą rodzinę pozwoli na przeżywanie
  trudnych uczuć tak by nie dezorganizowały życia, jak i również pomoże w
  zaakceptowaniu nieodwracalnych zmian wywołanych chorobą z jednoczesnym
  ustaleniem wspólnie
  z rodziną realistycznych celów.
• Żałoby po stracie najbliższych Tradycyjnie żałoba rozumiana jest jako
  stan smutku, żalu, cierpienia związanego ze śmiercią osoby bliskiej. Jest
  pewnym procesem przeżyć zarówno psychicznych jak i fizycznych mających
  swoja dynamikę i zmieniających się w czasie. Utrata ukochanej osoby wywołuje
  poważną
  dezorganizację w rodzinie. Lęk jaki budzi śmierć jest zjawiskiem powszechnym
  i stałym, a przez śmierć osób uświadamiamy sobie własną śmiertelność. Do
  najbardziej charakterystycznych reakcji na stratę należą: wyparcie – “to
  nie może być
  prawdą”, ból, złość, poczucie winy, poczucie straty, depresja, akceptacja
  czyli etap pogodzenia się ze stratą. Ciągłe wspominanie, poczucie wyobcowania,
  zagubienia, utrata zainteresowania sobą i otoczeniem, wycofanie się ze
  świata zewnętrznego, zaniedbywanie obowiązków w pracy, wyglądu zewnętrznego,
  zdrowia,
  trudności w rozwiązywaniu piętrzących się problemów to charakterystyczne
  postawy w okresie żałoby. Uczestnictwo w grupie wsparcia pozwala przeżyć
  żałobę i
  rozstanie z bliską osobą, daje poczucie zrozumienia śmierci jako naturalnej
  kolei życia oraz pomoc w zaakceptowaniu straty bliskiej osoby.

UWAGA! Nie prowadzimy psychoterapii dla osób w psychozie.