To forma terapii uznająca , że rodzina stanowi silny system w którym powstają pewne zaburzenia, które z czasem staja się uciążliwe. Psychoterapia rodzinna pozwala znaleźć taką zmianę, która z czasem uwalnia od trapiących ją objawów. Najczęściej stosowana jest psychoterapia rodzinna gdy dziecku dokuczają uciążliwe objawy: tężyczka, anoreksja, bulimia, zaburzenia nerwicowe, lękowe. Wydaje się dziwne ,że dziecko ma tiki a my zapraszamy na psychoterapię całą rodzinę łącznie z rodzeństwem. Wychodzimy jednak z założenia , że nikt nie ma tyle możliwości pomocy danej osobie co jego rodzina. Tylko w rzadkich przypadkach kiedy to rodzice nie mogą lub nie chcą się wywiązywać ze swojej roli konieczne jest, aby terapeuta kompensował dziecku, to co powinni zrobić rodzice. Zwykle taka pomoc trwa dłużej i jest mniej efektywna niż może zrobić to rodzina. Często kończąc terapię rodziny mówią że “właściwie to nic nie zrobiliśmy, ale skoro objawy ustąpiły to może ta terapia była potrzebna”; “w zasadzie nic się nie zmieniło ale teraz jakoś spokojniej się nam żyje jesteśmy mniej nerwowi i nie mamy tylu obaw”. W tej formie terapii bierze udział często dwóch psychoterapeutów